می نویسم گاهی

چه سخت میگذرد امروز.

مادری آبستن...سنگینی دنیا را در شکم دارد...

و کودکی بیزار از سیاهی رحم

به امید اینکه بیرون از این دنیای سیاه روشنی را یابد

پدری زحمت کش ; چشم به راه امید آینده اش

و صدای پرستارانی که پدر را تبریک میگویند

 لبخندی شیرین روی لبان پدر....

کودک متود شد

کودکی که سیاهی جهان را حس می کند...سیاه تر از رحم

و گریه هایی که رحم را طلب میکند

و بهانه می آورند شیر مادر را...مرهم گریه های کودکی!

پ.ن:بعد از مدت ها وبلاگ به روز شد در روز تولدم!